ZEWNĘTRZNOŚĆ ZDARZEŃ

Wzajemna zewnętrzność zdarzeń oznacza za­równo ich aseiczność, jak i ich niepowtarzalność, a ekstensja ich lóż trwania jest właściwością zdarzeń w ich zaniku a recentiori. Bez rozpoznania lóż trwania zjawiskowego świata, w których zdarzenia tracą charakter zapoczątkowań egzy­stencjalnych i nabierają charakteru powtarzalnych zjawisk, a nie ma wiedzy samych zdarzeniach, cofniętych w głąb ich a recentiori zaraz po „wydarzeniu się”. Zdarzenia są bowiem identyczne ze sobą (są aseiczne) w swoim istnieniu wirtualnym, nieidentyczne zaś ze swymi peryferiami w ich istnieniu realnym. Identyczność – związana z powtórzeniem w pamięci i przewidywaniu – jest już tylko identycznością przez analogię, identycznością_pro nano.Wgląd w tę zależność pozwala zarazem na spostrzeżenie, że loże trwania zjawiskowego świata, które przysługują zjawisku, oznaczają peryferia „przed” „po”, a więc to wszystko, czemu musimy przyznać rozpostartość, co daje się powtórzyć wstecz lub powtórzyć w przód, tzn. co podlega obserwacji i daje się a recentiori powiązać ze sobą chronologicznie i przyczynowo. B. Russell pisze wprost, że umysł definiuje się jako „ciąg zbiorów współobecnych zdarzeń w pewnym obszarze czasoprzestrzeni, w którym istnieje materia szczególnie podatna na tworzenie nawyków”. Takie ujęcie nastręcza jednak trudności inte­lektualne, których ja pragnę uniknąć. W ujęciu recentywizmu zdarzenie pojmuje się raczej jako lożę istnienia Natury o rozdzielonych między loże trwania zjawi­skowego świata momentach bytu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *