WYBUCH CHWILI

Tymczasem pokonanie tej drogi kosztuje ją wiele trudu: musi się odnieść do nanonoumentu samego zdarzenia, a więc skoncen­trować a recentiori na momencie aktualnym loży istnienia Natury;-musi przyjąć opis a recentiori, honorujący nieciągłość obrazu świata, ale za­razem pozwalający formułować twierdzenia wyrywkowo prawdziwe, odnoszące się do adaeąuans – do bycia rzeczy w jej aktualnym dla wypowiedzi świecie.Określenie, czym może być sama loża istnienia Natury, nie leży – jak zwy­kło się mówić – w zasięgu ręki; im bardziej myśl filozoficzna wykracza poza nanonoumen zdarzenia i jego opis a recentiori, tym dokładniej penetruje obszar myślenia naukowego pro nano — loże trwania zjawiskowego świata, końcówki nicości bytu aktualnego. Jej twierdzenia tracą wtedy na prawdziwości a recen­tiori, a zyskują na naukowości pro nano, adaeąuans zostaje wyręczony przez adaequatio. Jest tedy – prócz powrotu do bytu Parmenidesa – możliwy również powrót do końcówek nicości Heraklita. Nie ominął on również filozofii. Był to powrót do niewiedzy (filozofii) do niewiedzy wiedzy, tj. próba krytyki poznania naukowego pro nano, ale także sposób posiłkowania się nim a recentiori w świa­domości historycznej, będącej wszak rozszczepieniem naszej wiedzy pro nano na peryferia bytowe nanofenomenu danego w zjawisku – z drugiej strony.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *