OSTRY PODZIAŁ

Poczynione ustalenia pozwoliły na wyostrzenie terminu „zdarzenie”. Zary­sował się zarazem ostry podział na rzeczywistość wirtualną i realną. Dzięki temu bowiem, że jesteśmy zdarzeniem, wyznaczamy granicę każdej rzeczywi­stości, istniejącej i nieistniejącej; istniejącej, bo biorącej początek w loży istnie­nia Natury, którą jesteśmy, i nieistniejącej – bo biorącej zapoczątkowanie egzy­stencjalne z naszej wczesnej lub późnej loży trwania zjawiskowego świata, ma­jącej charakter końcówki nicości. Ten swoisty rodzaj excessus zdarzenia w końcówki nicości, a więc w swoje rzeczywistości peryferyjne, wprowadza między zdarzenia nanostrukturę – daną zmysłowo i mierzalną fizykalnie sieć powiązań energii i przestrzeni w niej rozłożonej. Jak pisze A. N. Whitehead, „by nadać wymagany status każdemu określonemu bytowi, potrzebny jest świat jako system”. Chodzi tu oczywiście o świat jako system zapoczątkowań egzy­stencjalnych i końcówek nicości. Taki system świata jest strukturą, wymagającą powtarzalnej sieci punktów, które powiązane relacjami wzajemnymi, cechują się trwaniem rozłożonym w przestrzeni.W zgodzie z tym pozostają także wywody szczegółowe. Zgodnie z nimi moment recentywistyczny zdarzenia, które jest pozbawione trwania, przecina niepowtarzalne zdarzenie rozciąga się na inne zdarzenie, tj. na inną lożę istnie­nia Natury, stającą się jego powtarzalnym polem istnienia. I odwrotnie, każde niepowtarzalne zdarzenie obejmują inne loże istnienia Natury, dla których ono samo staje się peryferium podlegającym powtórzeniu jako loża trwania zjawi­skowego świata nowego zdarzenia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *