DWA ZDARZENIA

Tak więc dwa zdarzenia są wzajemnie ze­wnętrzne, ponieważ nie mająnanostruktury, tzn. nie ma zdarzenia, które byłoby ich wspólną częścią. Dwa zdarzenia – jako dwie rzeczywistości wirtualne – są zatem dla siebie peryferiami istnienia podlegającymi powtórzeniu, tj. rozkłada­jącymi swą nanostrukturę na trwające w przestrzeni przedmioty. Ciągłość tkwi w zjawiskach: są to bowiem nanosturktury (stałe zewnętrzności) zdarzenia. Peryferia jednego zdarzenia łączą się – z chwilą wtargnięcia w byt – z peryfe­riami drugiego zdarzenia i kojarzą się w namysł, dzięki czemu wiemy już, skąd dokąd rozciąga się coś takiego jak człowiek w ogóle, tzn. dzięki czemu wie­my, jaką nanostrukturę ma to wszystko, co polega na konstruowaniu systemów, czyli – w rozumieniu Heideggera – na konstruowaniu metafizyki. „Metafizyka – pisze Heidegger w dziele Kant a problem metafizyki – to nie systemy i teorie »stworzone« przez człowieka, lecz rozumienie bycia: jego projektowanie jak zarzucanie go dzieje się w jestestwie jako takim. »Metafizyka« jest podstawo­wym procesem zachodzącym przy wtargnięciu w byt, wtargnięciu zachodzącym wraz z faktyczną egzystencją czegoś takiego jako człowiek w ogóle”Rygor namysłu wynika z pragnienia odsłonięcia różnych rozumień terminu struktura trwania zjawiskowego świata”, terminu „struktura rzeczywistości wirtualnej” i używania ich tak, jak w humanistyce, tzn. na oznaczenie we­wnętrznej organizacji, charakterystycznej dla przedmiotów podlegających ba­daniu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *