ABSOLUTNA KONIECZNOŚĆ

Co się tyczy pojęcia „absolutna konieczność”, możemy je – zgodnie z na­szymi analizami – opisać w następujący sposób: Umysł ludzki nie potrzebuje określenia miejsca i czasu, by mógł traktować o zdarzeniu jako rzeczywistości wirtualnej, może o nim bowiem traktować pro nano. Właściwie zdarzenie jest hipostazą „zdarzania się” czegoś, co nie oznacza, że chodzi o zdarzanie się cze­goś niepowtarzalnego czemuś powtarzalnemu. Chodzi w istocie o „zdarzanie się zdarzenia”, a więc jeszcze nie czegoś i jeszcze nie czemuś, ponieważ do tego stanu doprowadza nasz umysł dopiero zwrócenie uwagi na zjawiska, tj. nano- kategorie rzeczywistości peryferyjnych zdarzenia.Proste rozważenie pozwoli nam dojść do wniosku, iż wtedy, kiedy człowiek wkracza w świat przez zwrócenie się do wyobrażenia, czasowa część zdarzenia stanowi po prostu nanokategorię „zjawiania się” zdarzenia, samo zaś zdarzenie – hipotezę ukrytej genezy zjawiska. Gdy zdarzenie zjawia się, jako postrzegane powtarzalne zjawisko (manifestatio eventus) i ta właśnie powtarzalność „zjawia­nia się” czyni je faktem fizykalnym, gdyż inaczej w związku z istnieniem pomy­śleć się nie daje. Wynika to z dwoistej natury trwania, wczesno-późnej. Mamy na myśli sam fakt przedstawiania się (repraesentatio eventus) zdarzenia jako rze­czywistości wirtualnej w postaci peryferiów bytowych, tj. takich rzeczywistości realnych, gdzie zawsze coś jest „wcześniejsze niż” (a priori) i zawsze coś jest „późniejsze niż” (a posteriori), między jednym a drugim zaś daje się a recentiori ustalić jakiś powtarzalny związek typu obserwacyjnego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *